Michael Dylano Roeleveld

Michael met beer

Het begin!

22 september 2002

Het was midden in de nacht, toen ik opeens geen lucht meer kreeg. Dat was helemaal niet fijn en gelukkig heb ik dat aan mensen buiten mamaEURTMs buik wel kenbaar kunnen maken. Om 6:09 werd ik zo maar opeens door twee handen uit mamaEURTMs buik getild. Meteen daarna werd mij extra lucht gegeven. Ahhh, wat een opluchting! Toen ik zelf weer een beetje bijgekomen was, mocht ik mama dan eindelijk toch eens bewonderen, om daarna in een warm glazen kastje lekker te gaan slapen.

Dit alles heeft zich afgespeeld in het Martini ziekenhuis in Groningen, hoewel mijn mama en papa toch echt in Assen wonen. Dat zat zo: het is nu weer veranderd, maar toen ik geboren moest worden deden ze in het Wilhelmina ziekenhuis hier in Assen geen bevallingen. Tssk, net als ik geboren moet worden zijn ze er nietEUR Nou ja, ik mag daardoor dan wel in Groningen geboren zijn, ik voel me toch een echt Assenaartje hoor!

Het eerste jaar heb ik lekker gerelaxed. Tegenwoordig is iedereen maar zo gehaast en gestresst, dat ik dacht: nu ik het nog mag en kan, neem ik het er lekker van! En echt, ik kan het iedereen aanraden, heerlijk hoor! Nou heb ik uiteraard niet helemaal stilgelegen, mijn ogen en oren heb ik goed de kost gegeven en daardoor heb ik een hoop geleerd. Na zoEURTMn negen 9 maanden was ik al zó ver dat ik mijzelf al wat kon voortbewegen. Voorzichtig begon ik toen tijgerend aan mijn ontdekkingsreisEUR

Nu ik zo lekker in mijn bed lig en terug denk aan de afgelopen tijd, realiseer ik me dat ik bijna baby-af ben. Vandaar dat ik morgen maar begin met het echte grote mannenwerk, het bijhouden van mijn belevenissen, avonturen en ontdekkingen, zodat ik later, als ik groot ben, terug kan lezen wat ik als dreumes allemaal heb uitgevreten en meegemaakt! Morgen maar eens even met mama gaan babbelen over hoe we dit gaan aanpakken, omdat ik al wel heb begrepen dat ik, om te beginnen met lezen en schrijven, maar liefst een jaar of vier, vijf op een wachtlijst kom te staan. Pff, het lijkt de zorgsector wel!

Maar nu ga ik echt slapen, morgen weer een dag vol avontuur. Welterusten!