Zo hee, vanmorgen voor het eerst sinds lange tijd eindelijk weer eens naar babyzwemmen geweest! AlleenEUR toen papa met mij het water in ging, vond ik het opeens een heel stuk minder leuk. Ik kende al die gezichten van die grote mensen niet meer, en ook die andere kindjes kwamen me niet meer bekend voor. Dus ik wou naar mama, maar mama was er niet! Dus dan denk je: wat nu? Nou, huilen dus, gewoon heel hard en heel lang, dan komt mama wel. En ja hoor, dat duurde eigenlijk helemaal niet lang of papa bracht mij naar mama. Ze zat aan de kant, alleen mocht ik niet naar mama toe, ze wou dat we nog even volhielden. Papa is toen maar met mij alleen een beetje gaan spelen in het water en even later vond ik het toch wel weer leuk, en tegen het einde van de les hebben we toch nog met de groep meegedaan.

Omdat het verder de hele dag zo gestormd heeft bleven we binnen en mocht ik vandaag niet mee met Panter uitlaten. Om het een beetje goed te maken, heeft papa lekker pannekoeken gebakken! Hmmm, lekker, met stroop, jam en banaan!