Mama heeft vanmorgen mijn haar geknipt! Alleen kon ik niet goed zien wat ze daar allemaal deed bovenop mijn hoofd en dat wou ik natuurlijk wèl, dus keek ik steeds naar boven en dan stopte ze weer snel, gemeen hè? Ik kreeg toen een foldertje om in te kijken en kapot te scheuren, maar daar trapte ik ook niet echt in; zodra mama weer begon te kammen en te knippen, wou ik weer kijken Maar ik geloof dat het haar wel gelukt is om het aan de zijkanten en bovenop mijn hoofd wat korter te krijgen, zonder dat ik oren of ogen hoef te missen.

Als ze nou slim was geweest had ze me gewoon voor de spiegel gezet, want daar woont een mannetje in dat onwijs op mij lijkt! Altijd als ik erin kijk (als papa of mama mijn tandjes gaan poetsen bijvoorbeeld), is hij er, en hij lacht altijd zo vriendelijk enzo. Als ik naar hem zwaai, zwaait hij ook altijd weer terug! Jammer dat ik nog niet kan praten, anders kon ik hem vragen of hij ook uit die spiegel kon komen om met mij te spelen.

Iets anders waar papa mij altijd mee kan afleiden (vooral als hij probeert me te verschonen, want sinds ik me kan omdraaien en gaan staan is EURoeblijven liggenEUR? natuurlijk totaal niet meer aan de orde!), is door mijn sokken van mijn voeten te trekken, en een beetje boven mijn neus te laten bengelen. Maar wat doet hij tegenwoordig: als ik dan probeer om zoEURTMn sok te pakken, raust-ie hem gauw over mijn handje heen! Dat is wel een heel grappig gezicht, en ik vind het ook wel geinig om die sok dan weer van mijn hand te friemelen. Soms heeft papa een gemene bui, en dan hijst hij over allebei mijn handjes een sok heen! Niet dat ik me daardoor gek laat maken natuurlijk, binnen no-time heb ik allebei mijn handen weer vrij.