Joepie, ik heb er weer een tandje bij! Ik kan nu nog beter in broodkorsten en vingers bijten. Niet dat ik voor dat laatste nog erg vaak de kans krijg, want mama en papa zijn een stuk voorzichtiger geworden nadat ik ze een paar keer flink in hun vingers gebeten heb. Papa vindt het nog wel leuk om mij een beetje te pesten, dan wijst-ie met zijn vinger naar mijn mond, maar als ik bijna een hapje van zijn vinger neem, maaktie een mal geluidje en gaat-ie mijn tong kietelen. En iedere keer heeft hij zijn vinger alweer terug voor ik er goed in kan happen…

Hihi, ik blijf lekker bezig met papa en mama foppen. Ze weten dondersgoed dat ik eigenlijk best wel zou kunnen lopen, maar ik blijf nog lekker even weigeren. Door te kruipen kom ik ook wel waar ik wil, en anders vind ik het nog altijd heerlijk om gedragen te worden! Ik laat me nog lekker even rondsjouwen hoor, straks is die tijd voorbij en dan gebeurt het niet meer. De nieuwste variatie is dat ik op handen en voeten kruip met mijn kont hoog in de lucht. Aan de reacties te horen moet dat er grappig uitzien…

Miriam komt een paar keer per week en is heel lief; ze helpt mama en af en toe speelt ze ook heel leuk met mij. Om haar eens te laten weten dat ik dat best wel waardeer, heb ik haar vandaag een dikke knuffel gegeven, ik geloof dat ze dat wel fijn vond.

Over bekende gezichten gesproken, tante Bianca was er vandaag ook weer, gezellig! Zowieso is tante Bianc degene die het meeste op mijn brabbelbord brabbelt… Wanneer gaan jullie haar eens nadoen?

Oei, wat had ik gisteren trouwens een honger! We aten boerenkool-stamppot, en ik heb voor de verandering mijn bordje eens lekker leeggegeten, en nog om een extra stukje worst gebedeld.

Op de grond rondkruipen is ook niet meer alles, vooral niet nu het weer wat kouder wordt. Die plavuizen worden dan soms best wel koud! Omdat ik heb begrepen dat warme lucht stijgt (knap van mij, hè), probeer ik me natuurlijk zoveel mogelijk door papa of mama rond te laten sjouwen, dan kan ik gelijk van hun lichaamswarmte meeprofiteren. Maar daar hebben ze niet altijd zin in, en dan moet ik iets anders bedenken. Ik denk nu dat ik een oplossing heb gevonden: onze salontafel heeft twee lagen (gewoon het bovenblad, en een stukje daaronder weer een blad), en daar ben ik eens tussen gekropen. Echt veel warmer was het niet, maar wel leuk. Papa en mama vonden dat ook en lagen in een deuk.

Het is me gelukt, hoor! Ik heb het eindelijk voor elkaar gekregen om zelf die ringentoren zelf in elkaar te zetten. Goed, papa heeft me er nog een heel klein beetje mee geholpen door de ringen in de goede volgorde aan te geven, maar verder heb ik het helemaal zelf gedaan. Knap he?

Weet je wat echt heel gaaf klinkt? Ik heb zo’n kartonnen ton (waar mijn houten blokken in horen te zitten – alleen liggen ze vaker los over de grond dan dat ze daadwerkelijk in die ton zitten), en als ik die voor mijn gezicht hou, met de open kant naar me toe, en ik brabbel er zo wat in, dan hoor ik dat best wel hard! Zo klink ik ineens heel anders dan normaal. Nog mooier is om die ton helemaal over mijn hoofd heen te zetten, maar dat lukt nog niet zo fantastisch. Papa helpt me er gelukkig zo af en toe bij. Alleen jammer dat ik dan niet zoveel meer zie en dat het zo donker wordt…

Naast het dragen van het juiste hoofddeksel, is het goed kunnen loungen natuurlijk enorm belangrijk om als dreumes vandaag de dag nog een beetje hip en cool over te komen. Aangezien mijn mama en papa geen lounge-muziek draaien (zo un-cool zijn ze!) heb ik natuurlijk al een achterstand, maar ik denk dat ik toch wel talent voor “cool en relaxed zitten�, en dat heb ik vandaag aan papa en mama laten zien. Ik ben gewoon in de (omgekeerde) deksel van mijn speelgoedkist gaan zitten, en wel zó ontzettend relaxed!

Met veel oefenen (en na een helehoop mislukte pogingen) heb ik weer een nieuw kunstje onder de knie. Ik heb zo’n ringentoren (je kent ze wel, met 5 van die hele vrolijke gekleurde ringen), en het was allang geen probleem meer om al die ringen eraf te krijgen – gewoon een kwestie van dat ding op z’n kop houden en *klats*, daar lagen ze. Weer terug erop was heel wat moeilijker, maar vandaag is het me gelukt om er één op te krijgen! Ik blijf net zolang oefenen met papa tot het me lukt om dat hele ding op te bouwen.

Tijdens het loopje met de hond vandaag (mama ging met ons naar het grote veld), kwamen we langs een wegopbreking. Ze waren daar bezig om een stuk stoep in parkeerruimte te veranderen, en daarbij gebruikten ze een hele grote lepelkraan. Echt wel een gaaf ding! Ik kon mijn ogen er niet van afhouden.

Toen mama ging koken, had ze me alvast in mijn stoel gezet, omdat ik er graag bij wou zijn (op dat moment had ik gewoon even geen zin in de radio of hondenbakken). Op een gegeven moment was ze kool aan het wassen, en omdat ik water supergaaf vind, wou ik daar natuurlijk met mijn neus bovenop zitten. Ondanks dat ze me met een riem had vastgezet (ik ben al eens uit mijn stoel geklauterd en één keer vond ze wel genoeg), zag ik toch kans om te ontstnappen en te gaan staan. Dit tot grote verbazing en onvrede van mama, natuurlijk. Al was ze volgens mij wel stiekem een beetje trots op me dat ik al zo’n boeienkoning ben!

Ik denk dat ik ook al zindelijk begin te worden, tenminste, ik begin door te krijgen wat ik moet doen om te piesen! Als ik maar hard genoeg pers, dan komt er daar vanonder zo’n straaltje uit. Intussen lukt het me steeds beter om het verschoonkussen regelmatig een badje te geven, en vandaag, toen ik in bad ging, heb ik ook nog even over de badkamervloer heen gesast! Dat kostte best nog wel even moeite, want ik had net het aankleedkussen al gehad, en daarvoor al een luier natuurlijk. Toch lukt het me nog wel om er wat uit te druppelen.

Vandaag was papa boven aan het stofzuigen. Ik weet niet of ik het al eens verteld heb, maar ik vind de stofzuiger echt een supergaaf apparaat! Er zit ergens bovenop een soort gleuf en daar komt me toch een partij wind uit! Gaaf! Niks mooier dan je haar lekker in de wind te laten wapperen, en flink met je kop te schudden! En het ruikt nog lekker ook, want mama en papa gooien iedere keer van die geurdingetjes erin. Ze vinden mijn stofzuiger-obsessie ook wel grappig, maar ja, er moet natuurlijk nog wel gezogen worden, en dus rollen ze de stofzuiger van hot naar her. Geen probleem, ik kruip er wel gewoon achteraan! Soms gaat het me zelfs te lang duren, en dan duw ik zelf het ding vast een stukje verder.

Na het stofzuigen mocht ik nog even op het grote bed van papa en mama. Intussen gaat het me steeds beter lukken om er zelf op te klauteren, nog even en daar heb ik geen hulp meer bij nodig. Het allerleukste aan het grote bed is natuurlijk dat er een heel groot dekbed op ligt, waar papa en mama mij altijd mee heen en weer rollen (door het onder me uit omhoog te trekken, en dan rol ik dus van mama naar papa, en weer van papa naar mama). Of ze maken het nog bonter en vouwen me er helemaal in, en dan gaan ze met me jonassen! Dan heb ik het helemaal niet meer van het lachen.

Eigenlijk heb ik papa de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Ik had alleen nog maar oog voor mama en wou het liefst de hele dag aan haar hangen. Maar vandaag heb ik een beetje de schade ingehaald, want anders vond ik het ook zo sneu worden. Het is en blijft toch mijn papa, hè… Ik heb hem zelfs nog een dikke knuffel gegeven, daar was hij heel blij mee.

Natuurlijk sleepte hij me ook weer mee naar de winkel (volgens mij doet-ie dat gewoon stiekem om met me te showen). Maar wat was dat… Hij had een touw met aan allebei de uiteinden een soort zakje door de mouwen van mijn jas gedaan, en toen ik eenmaal mijn jas aanhad, deed hij die dingen over mijn handen heen! Nou ja, zeg! Zo kon ik natuurlijk mijn handen helemaal niet meer zien, en dus deed ik mijn best om die dingen zo snel mogelijk van mijn handen af te krijgen. Dat papa het over “koud buiten� had, interesseerde me niet. Uiteindelijk heb ik (natuurlijk) mijn zin gekregen, en kon ik gewoon mijn handjes in de wind laten wapperen.

Toen we weer terug waren, stond de Murmel weer klaar voor kruipraces, deze keer beneden. Papa was blijkbaar moe van het fietsen, want hij ging middenin de tunnel liggen! Ik stoorde me er niet echt aan, want hij liet genoeg ruimte over voor mij om erlangs te komen. Panter vond het blijkbaar erg vreemd, want die ging eerst heel omslachtig aan de Murmel snuffelen, en later schuifelde hij heel voorzichtig ook naar binnen. Dat was pas echt een mal gezicht, en ik heb hem dan ook even vierkant uitgelachen!

Een mama met lang haar is het leukste wat er is! Die mama van mij heeft nog niet eens zulk héél lang haar (ongeveer tot op haar schouders), maar toch is het al behoorlijk leuk. Af en toe gaat ze er namelijk mee zwaaien en in mijn gezicht kriebelen, dat kietelt behoorlijk. En het is ook een heel mal gezicht als ze ermee aan het wapperen gaat, of als ze hard met haar hoofd schudt (en dan vind ze het vreemd dat ik iedere keer nee zit te schudden… da’s gewoon om het goeie voorbeeld te geven!). Verder heeft ze ook vaak een klemdinges in haar haar zitten, en die kan je er zo fijn uit trekken (dat mama daarbij door de grond gaat van de pijn boeit niet), want zo’n klem is ook best fijn speelgoed. Tenslotte is haar natuurlijk ontzettend geschikt om jezelf aan op te trekken of vast te houden!

Wat ik ook heel leuk vind om mee te spelen zijn mijn Megabloks. Da’s een soort Duplo, maar dan iets minder schrikbarend duur. Papa vind het ook heel mooi spul, en hij bouwt er dan ook allerlei rare torens mee. Dat kan hij natuurlijk voor geen meter, dus haal ik altijd die bouwsels weer snel uit elkaar. Maar vandaag ben ik ook maar eens voorzichtig beginnen te bouwen, en het is me al gelukt om twee blokjes in elkaar te krijgen! Nog even en dan heb ik papa niet meer nodig, dan maak ik zelf de mooiste bouwwerken. En als dat niet mocht lukken, dan kan je altijd nog heel goed met Megabloks gooien.