Omdat mama maar blijft doorzeuren over dat lopen, heb ik vandaag maar weer eens laten zien dat dat heus binnenkort gaat gebeuren. Ik stond bij de stoel en mama hurkte vlakbij, en toen heb ik die 3 stapjes helemaal los gedaan om mama een dikke knuffel te geven. Mama helemaal gelukkig natuurlijk, en nu maar hopen dat ze niet meer zeurt.

Later ben ik ook nog een paar keer gaan staan, nadat ik eerst het enorme knuffelbeest dat boven staat uitgebreid als klimrek had gebruikt. Het is heel leuk om me daar een beetje tegenaan te laten vallen (nou ja, duiken…) en mezelf er dan met veel getrappel en gedoe overheen te werken. Papa en mama zijn er alleen wel achter gekomen dat de naadjes van dat reuzenkonijn daar niet echt op berekend zijn, dus hebben ze hem weggehaald. Nou ja, boeit niet, ik gebruik papa of mama dan wel als klimrek.

Ik ben helemaal zelf in de vensterbank geklommen! Niet in een keer natuurlijk, ik ging via de bank. Dat was me nog niet eerder helemaal zelf gelukt, nu dus wel! En de vensterbank… sja, dat is natuurlijk helemaal te gek, want daar zit het raam, en daar heb je toch echt het mooiste uitzicht naar de tuin!

’s Avonds hebben we, voordat ik op bedje ging, weer boven gespeeld. Ik ga dan rustig met de paddestoel spelen of zo, maar papa en mama moeten natuurlijk weer als een stel vandalen de bal naar elkaar smijten. Tsk tsk, die ouders van mij, ‘t zijn net kleine kinderen… Zo af en toe pikte ik de bal ertussenuit en liet ik zien dat je er ook rustig mee kan rollen, maar die hint snapten ze niet helemaal.

Jammergenoeg ging oma Mengelberg weer naar huis… Ik ging bij de deur (bij het uitzwaaien) best wel even een beetje piepen, want ik vond het hardstikke gezellig dat ze er was! Nou ja, ze komt vast snel weer. Ik mocht nog wel de deur achter haar dicht doen, en dat vind ik altid geweldig… soms geef ik mensen niet eens de kans om behoorlijk weg te komen voor ik de deur dichtgooi, maarja, dan moeten ze maar een beetje doorlopen!

Vandaag kwam Mirjam weer langs, en dat betekent meestal dat ze met mama (en papa, als-ie thuis is) praat, waarna ze het huis gaan soppen. Gelukkig was oma Mengelberg er nog, zodat iemand mij mijn broodje kon geven… Ze zouden me zomaar vergeten! Oma was natuurlijk ontzettend trots op mij, dat ik zo netjes mijn brood zelf kon eten.

Hoewel Mirjam toch vaak komt (twee keer per week), kruip ik toch vaak eerst even bij mama of papa achter de benen als ze binnenkomt. Niet alleen bij haar hoor, bij oma’s enzo heb ik dat ook. Gelukkig weet ik altijd wel snel weer over mijn verlegenheid heen te stappen, en ga ik eens onderzoeken wie we op visite hebben.

Opa en oma Beuker en tanta Steefie zijn langs geweest, en oma Mengelberg ook. Jammergenoeg was tante Esther er niet bij, die moest werken… Natuurlijk heb ik uitgebreid kunnen laten zien hoe goed ik al zelf kan eten en drinken, en hoe goed ik er al mee kan gooien natuurlijk. Iedereen vond het ook fantastisch dat ik helemaal zelf mijn mandarijntje kan oppeuzelen (nou ja, nadat papa of mama het in partjes heeft verdeeld). Natuurlijk moest papa ook weer hoognodig sushi maken, maar daar had ik dit keer niet zoveel zin in. Ik had meer trek in de banaanschuimpjes die ik van oma kreeg, hihi.

Tante Esther had aan oma nog poppen van Bert en Ernie meegegeven, heel gaaf! Ome Ief had me laatst al verteld dat hij ze ook had en dat ze supergaaf waren, nou, hij heeft helemaal gelijk. Ook heb ik nog een paar sloffen erbij gekregen (waarom geeft iedereen me sloffen? Snappen ze dan niet dat ik die dingen niet aan wil?)

Intussen heb ik dat trap-op-klauteren al zover door, dat ik het aandurf om ook nog iets mee te nemen. ’s Middags had ik het voor elkaar om mijn sapflesje mee te slepen. Klimt wel een stuk lastiger, maar het is gelukt! Toen ik eenmaal boven was, heb ik nog een autotje naar beneden gegooid, dat was ook wel eens apart!

Net voor het eten heeft mama me nog even geleerd hoe ik het raam open moet doen. Da’s best wel ingewikkeld, want er moeten twee dingesen worden omgedraaid, en dan kan je een sluithaak draaien en openkiepen. Pff! Gelukkig kon ik na dat harde werken genieten van een hapje frisse lucht. Dat beviel me eigenlijk zo goed, dat ik niet meer bij dat raam was weg te slaan! Jammer dat het niet zover open kan, anders had er meer frisse lucht doorheen gepast…

Na het eten (nouja, tijdens het eten al) was ik best wel moe. Toen papa me op de grond zette, kroop ik dan ook meteen naar de trap (zodat die ouders van mij tenminste doorhebben wat de bedoeling is). Zowieso was de trap al interessant, want er lagen een pak luiers en twee pakken luierdoekjes! Papa heeft me een beetje geholpen, en uiteindelijk is het gelukt om met een pak luierdoekjes boven te komen… Mama kwam er ook nog bij, en toen hebben we met z’n allen met de bal gegooid, dikke pret!

Trouwens, ik had het gisteren wel over klauteren in de badkamer, maar ik klauter natuurlijk overal. Het lukt me alleen nog niet altijd om op bed of op de bank te komen (die zijn best wel hoog!), maar vandaag kreeg ik het voor elkaar om op het bed van papa en mama te komen. Dat is een heel gaaf bed, want het is ontzettend groot (veel groter dan dat van mij!) en het golft! Best wel leuk om daar overheen te kruipen, of erop te gaan zitten en me dan achterover te laten vallen. Ik kom toch wel zachtjes neer! Meestal tenminste… Soms dan laat ik me iets te dicht bij de achterwand vallen en dan stoot ik mijn kop. Ik heb ook ontdekt dat het wel grappig is om gewoon liggend met mijn beentjes op het bed te ploffen (dus benen in de lucht en laten vallen). Als ik dat een paar keer heel snel en hard achter elkaar doe, golft het hele bed om me heen.

Ik heb vandaag ook nog op allebei mijn loopauto’s gereden. Nee, niet tegelijk, doe niet zo mal! De ene staat beneden, en de andere op mijn kamertje. Het lukt me nog niet echt om zelf op die auto boven te klimmen (beneden was me dat wel gelukt, die is ook iets smaller en lager), maar daar heb je ouders voor, hè…
Alleen had ik boven wel een probleempje… Ik had die auto even achtergelaten (eraf klauteren lukt me wel) om even te kijken wat mama aan het doen was (ze was mijn speelgoed aan het uitzoeken op het grote bed). Toen ik weer terug naar de auto wilde, was die dus wel mooi verdwenen! Papa zat er heel onschuldig bij te glimlachen, maar ik vertrouw het niet. Ik wil een alarm op dat ding!

Ik word toch een beetje bang van die pantoffels die ik van oma heb gekregen… Vandaag dacht ik even dat niemand keek, en toen heb ik ze in de prullenbak gegooid. Jammergenoeg had mama dat door, en die haalde ze er weer uit. Ze zei erbij dat dat zonde was enzo, en dat ik dat niet hoefde weg te gooien (ja ja, ze gooien zelf ook de hele dag door vanalles weg!), maar ik geloof er niks van. Volgens mij gaan die pantoffels me op een dag opeten ofzo. Nou ja, ik wacht wel tot ik de kans weer een keer krijg…

Gelukkig stond ’s avonds wel weer mijn favoriete voor-het-slapen-gaan-actviteit op het program: badderen! Daar ben ik echt helemaal dol op, en dat kan me niet vaak en lang genoeg gebeuren. Ik heb ook een grote interesse in het doucheputje, ik wil toch eens weten wat daar allemaal onder zit, en waar het water eigenlijk blijft als dat erin stroomt. Papa en mama vinden dat iets minder, en halen me altijd weg of een voet op het putje. Flauw hoor. Nou ja, zodra ik in mijn blote kont in dat badje zit, ben ik alle zorgen weer vergeten. Helemaal als ik mijn badeendjes (jaja, ik heb er meerdere! Zelfs een met een zonnebril!) en waterflesje bij de hand heb. Ze hebben dan helemaal geen kind meer aan me!
Alleen wordt natuurlijk dat water wel koud op den duur, en dan klauter ik mijn badje uit. Ik ben dol op klauteren! Klauteren roels! Het badje uit, het badje in, soms nog een paar rondjes door de badkamer ertussendoor, ik vermaak me wel!

Wat een verassing! De papa van Elin was hier ’s middags al, en toen kwamen opa en oma Beuker ook nog eens langs! Ze had me natuurlijk weer kadootjes meegebracht, waaronder een paar kikkersloffen. Die waren zo zacht en aaibaar dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om erop te gaan lopen, ze waren ook heel geschikt als knuffel! Maar eerst moest ik er niet zoveel van hebben… ze waren met zijn tweeen (die sloffen dus), en ze zaten eerst wel aan elkaar vast, maar oma haalde ze al vrij snel los van elkaar. En dan moet je ineens twee van die groene dingen in de gaten houden!

’s Middags gingen mama en ik weer naar boven, om daar te spelen. Vaak heb ik het boven gewoon net even iets meer naar mijn zin. Mama en papa vragen zich alsmaar af hoe dat komt, want ik heb zowel boven als beneden speelgoed enzo… Snappen ze dan niet dat ik gewoon een kouwe kont krijg op die plavuizen beneden? Het tapijt boven is veel zachter en warmer! En ik vind het natuurlijk ook nog steeds te gek om naar boven te klauteren en dan het traphekje zelf dicht te gooien (stel je voor dat papa of mama dat eens vergeet… Ze worden ook al een dagje ouder natuurlijk!). Het leukst is het, als papa beneden blijft en dan gekke bekken trekt… bij de laatste trede steek ik dan mijn kop weer even omlaag, en dan zie ik papa, en dan doe ik mijn koppie weer omhoog en dan zie ik tapijt… Vreemd, maar wel een heel leuk spelletje. Ik vraag me alleen af of papa nou echt in dat tapijt zit en hoe dat voelt…

En natuurlijk heb ik boven mijn bal. Die hebben papa en mama mij al een poos geleden gekocht, maar eerder had ik er niet zoveel interesse in. De laatste tijd begin ik ‘em wel steeds mooier te vinden, en ik kan er ook al mee gooien! Gaaf! Dat heb ik een beetje van mama en papa afgekeken, die soms gaan lummelen. Jammergenoeg ben ik altijd de lummel…

Vandaag mocht ik weer uit mijn beker van Bert drinken en heb ik meteen even laten zien, dat ik dat dus best wel heel goed kan. Soms neem ik nog een te grote slok en verslik ik mij, maar dat krijg ik nog wel helemaal door. ik ben van plan om helemaal zelfstandig te redden, dus geen zorgen!

In ons TV-meubel zit een jongetje verstopt, die alleen te voorschijn komt als ik er voor zit. Omdat ik wel graag alles wil weten, heb ik hem vandaag maar eens uitgebreid ondervraagd, hoe het daar nu is en waarom hij daar nou zit enzo. Maar ik kon hem niet horen, wel zag ik hem praten. Hij is heel onbeleefd, want hij praatte steeds als ik ook aan het praten was, zo kan ik toch niet weten wat hij zegt, je hoort te wachten tot iemand uitgesproken is. Volgende keer zal ik hem dat wel eens vertellen.