Het is al de hele week prachtig weer, en we zitten dan ook veel buiten. Ons eigen voortuintje heb ik nou wel een beetje gezien (hoewel ik uren zoet kan zijn in de enorme zandbak die er nu ligt), dus wilde ik eens met de buren babbelen. Kon ik gelijk even kijken of zij ook hun wasmachine in de berging hebben staan. Eerst even een beetje van een afstandje staan loeren, zo heel goed ken ik die mensen natuurlijk ook niet, en bovendien was de buurman aan het klussen. Net toen ik een beetje de moed bij elkaar had om richting berging te gaan, kwam de zoon van de buren erbij, en die ging pardoes in een stoel naast de deur zitten. Hij zag er wel vriendelijk uit, maar toch durfde ik er niet langs. Nou weet ik nog niet hoe het met die wasmachine zit!

Eindelijk weer eens bij Wendy geweest, die woont helemaal aan de andere kant van de stad. Daar lekker buiten gespeeld, Wendy haar schommel stond ook buiten en daar wou ik natuurlijk even in. Ik ben gek op schommelen en mijn schommel thuis hangt op zolder, daar kom ik niet zo vaak dus moest ik flink gebruik maken van deze kans. In hun tuin zat echt een heel groot mega-gat, daar komt Wendy haar zandbak, vertelde tante Anka. Ik heb het toen maar even geïnspecteerd of dat allemaal wel goed en veilig gebeurde.

Ja ja, vandaag is het zover: ik heb mijn eerste woordje gezegd. Als mama of papa mij eten geeft en het gaat me niet snel genoeg, zeg ik nu dus gewoon EURoeHAP!EUR? Met andere woorden, kom maar met de volgende schep eten, ik ben er klaar voor!