Vandaag was het weer bij-Elin-speel-dag, dit keer werd ik door papa gebracht. Jammergenoeg bleef hij niet bij me, hij is iets minder vatbaar voor mijn hartverscheurende gehuil dan mama. Wat een gemenerik! Het neefje van Elin was er ook, dus we waren met zijn drieën vandaag. De mama van Elin wilde me dit keer in de kinderwagen zetten, en net als de vorige keer met de fietskar, vond ik er niks aan. Als troost heb ik al snel Elins speen gepakt, en die wilde ik dan ook niet meer afgeven.

Eenmaal weer thuis, zag ik overal koeien: op het pak melk, in een boek, als ik maar even iets koe-achtigs zag begon ik al EURoemoehEUR? te roepen! Toen ik daar wel weer genoeg van had, heb ik nog geprobeerd om op mijn knieën van de glijbaan af te gaan, maar dat lieten mama en papa niet toe. Om me af te leiden, is papa met me in de zandbak gaan spelen. Hij schepte het emmertje vol met zand, waar ik hem een beetje mee heb geholpen, en daarna zette hij het emmertje op zijn kop neer en ging erop slaan. Hij keek me geheimzinnig aan en ik snapte er helemaal niks meer van, maar toen hij het emmertje weer optilde, stond er ineens een torentje van zand! Wauw, papa kan toveren! Dat wilde ik natuurlijk ook, dus eerst sloeg ik papaEURTMs toren plat om ruimte te maken, en toen heb ik ook nog geprobeerd om een toren tevoorschijn te toveren. Jammergenoeg is dat niet gelukt, maar misschien leert papa me dat nog wel.