Vandaag ben ik met papa naat het peuterburo geweest. Daar aangekomen moest ik mijn kleren uit, gelukkig was het daar wel lekker warm. We waren al snel aan de beurt om met een mevrouw mee te gaan. Toen moest ik op een plat ding (waar voeten op stonden getekend) gaan staan, en zei die mevrouw dat ik een keurig gewicht had. volgens mij was die mevrouw nog niet helemaal wakker of een beetje dom, een keurig gewicht, wat is dat nou? Om het allemaal nog gekker te maken, wou ze dat ik met mijn rug tegen de muur ging staan, alsof ze bang was dat ik of de muur anders om zou vallen. Ik ging er maar niet tegenin, hoewel die muur wel koud was, maar je weet maar nooit wat ze anders weer zou verzinnen. Ze liet een soort latje op mijn hoofd zakken om te kijken hoe groot ik was, alsof ze dat niet gewoon kon zienEUR

Daarna mochten papa en ik naar een andere mevrouw (kinderarts) in een ander kamertje. Die had het iets beter voor elkaar, daar lag tenminste wat speelgoed. Ze liet me een boekje zien waar plaatjes instonden, en vroeg me bij ieder plaatje hoe dat heette. Arme mevrouw, zo groot en dan nog die plaatjes niet kennenEUR Ik heb haar een beetje geprobeerd op weg te helpen, maar het was hopeloze zaak, dus dat gaf ik maar op. Toen kwam ze met een vormenstoofje aanzetten, waar ik ronde en vierkante blokjes in mocht doen. Tenminste, nadat zij het had voorgedaan (alsof ik dat truukje nog niet kende!). Toen ik mocht, heb ik er een paar door de gaten geduwd, maar dat duurde me te lang; toen deed ik dat stoofje maar gewoon open en stopte ik de rest van de vormpjes erin.
Tenslotte kreeg ik nog wat blokjes – kijk, dan gaan we praten! Die griste ik haar snel uit haar vingers om er een keurige toren mee te bouwen, waarvan ze diep onder de indruk was. En dat terwijl ik haar telkens haar speelgoed afpakte! Rare mevrouw. Ze heeft nog even met een heel koud ding op mijn borst zitten luisteren, en in mijn oren en ogen gekeken (ze zat behoorlijk geïnteresseerd te kijken en was tevreden met wat ze zag), en toen mochten we weer naar huis.