Papa spreekt Michael vermanend toe: “papa lacht niet.’’
Michael: “ik wel.�

Mama: “Wat wil je eten?�
Michael: “Dat weet ik niet, daar moet ik over nadenken.�

Zaterdag hebben papa en mama mij naar opa en oma Beuker gebracht, want daar mocht ik een paar daagjes logeren.

Zondags gingen opa en oma met mij naar Wonderland in Ter Apel. Eigenlijk had ik daar dus helemaal geen zin in, en ik heb dan ook gewoon drie kwartier geweigerd om daar naar binnen te gaan. Dat zal ze leren om niet naar mij te luisteren. Eenmaal binnen bleef ik ze zo bij tijd en wijlen duidelijk maken dat ik liever thuis gebleven was, door veel dingen niet te willen en dan weer wel, en dan weer niet. Wel heb ik met oma nog een kaartje naar papa en mama gestuurd.

Maandag wilden ze weer met mij op pad, bootje varen, maar deze keer luisterden ze wel naar mijn wens om thuis te blijven, goed van mij hè . Ik heb lekker de hele dag met oom Tommy zijn auto’s gespeeld, alleen moet hij sterkere auto’s kopen, deze gaan allemaal stuk. Ook de slangen van tante Stéphany liet ik niet meer van mijn zijde wijken, maar die hebben het wel overleefd. Ik mocht er zelfs één van haar houden!

’s Avonds heb ik oma even laten zien waar wij peuters in recordtempo toe in staat zijn. Ik had haar slaappillen voor haar gevonden, die was ze vast kwijt. Ik wou wel even zeker weten of ze nog wel goed waren, dus ging ik ze testen. Oma was daar nogal van geschrokken, en even later zaten we dan ook in het ziekenhuis. Daar kreeg ik eerst een beer en toen kwamen er allemaal mensen naar mij kijken en stickers met draadjes op mij plakken. Ook kreeg ik een drankje en vervolgens moest ik ook nog eens een nachtje blijven. Gelukkig bleef oma bij mij, om me tot diep in de nacht Jip en Janneke voor te lezen. Opa had al mijn knuffels en pyjama gehaald, en oom Remy was ook nog geweest.

Dinsdag, vandaag dus, mocht ik met oma weer uit het ziekenhuis en toen we weer bij opa en oma thuis waren, kwamen mama en papa om mij weer op te halen. Ik moest heel erg lachen, en was blij dat ik mama weer zag. Papa en mama schrokken wel erg toen ze hoorden dat ik in het ziekenhuis had gelogeerd, maar ze waren wel erg blij dat alles goed was afgelopen.

Vandaag was het mijn laaste schooldag van de peuterspeelzaal ‘t Onderdeurtje. Hoewel, een echte schooldag was het niet, omdat mijn juf Hilda niet meer terugkomt na de grote vakantie, hadden we vandaag een afscheidsfeest voor haar. Alle ouders van de kinderen in mijn klas mochten er daarom vandaag ook bij zijn, en mijn papa en mama waren er dan ook. We hebben ranja en cake gehad en we hebben gezongen voor de juf, daarna hadden we nog een kado voor haar: een map met allemaal tekeningen van ons als aandenken. Toen we naar huis gingen kregen we ook nog een kadootje van de juf, lief hè!

’s Middags was ik vrij en omdat het mooi weer was kon ik lekker buiten in de tuin spelen. En in onze tuin hebben we aardbeitjes die ik vaak met mama mag plukken als ze rood zijn. Alleen was mama vandaag binnnen druk bezig en ik wou niet op haar wachten, dus heb ik ze zelf lekker geplukt en opgegeten. Toen ze op waren heb ik haar dat wel even gemeld, ze moest toen lachen wat ik niet helemaal snap, ze vroeg nog wel of er dan geen zand op zat en zei dat ze eigenlijk gewassen moesten worden. Nah, dat vond ik van niet en dat heb ik haar ook gezegd!

Het is bijna grote vakantie en daarom was het feest op school, jawel een heus Pannekoekeneindfeest! Veel kinderen (totaal waren er zo’n 25 á 30) kwamen verkleed en ondanks dat mama en papa ook hebben geprobeerd om mij in rare kleren te steken, trapte ik daar niet in en wou dat dus beslist niet hebben! Mama bleef vandaag de hele ochtend erbij terwijl ik op school zat, ze wou graag foto’s maken (ze is namenlijk een feetje fotofreak… sttt, niet verder vertellen hoor). Mama klaaagt ook steeds dat ze een beter toestel wil, iets van een Nikon D70, maar volgens mij moet ze gewoon nog flink dooroefenen met deze .

Maar nu weer terug naar mijn feest op school. Na even binnen gespeeld te hebben gingen we al snel naar buiten waar allemaal leuke dingen te doen waren, zoals spekjes happen, kleuren, fietsen, schminken en ballen naar blikken gooien, ook stond de radio aan buiten. Na het drinken was het wachten op de Trekkertram (die was wat te laat, hoewel ik en volgens mij de andere kinderen daar helemaal geen erg in hadden). Met de Trekkertram zijn we naar het Asserbos gegaan om daar de eendjes te voeren bij de vijver. En terwijl het brood eigenlijk voor de eendjes was, zag ik toch echt de juffen en wat moeders stiekum van het brood snoepen. Nadat de eendjes en de grote mensen gevoerd waren, gingen we weer in de Trekkertram terug naar school, waar we nog pannenkoeken en ijs kregen! Ik heb wel even moeten wennen aan alle drukte, maar toch vond ik het een geslaagd feest!

Die ouders van mij denken geloof ik dat ik overal maar in trap, want af en toe komen ze met de grootste nonsens aanzetten: vanochtend vroeg mama me of ik zin had om naar kabouterland te gaan. Ja hoor, alsof ik in kaboutertjes geloof… Maar ondanks dat ik “nee� zei, werd ik toch in de auto geladen en gingen we op weg. Na een hele tijd rijden waren we er zo’n beetje, maar de straat waar we moesten zijn was met hekken afgezet omdat er allemaal kinderen op straat aan het fietsen waren. Heel onverstandig van die kinderen (iedereen weet toch dat je netjes aan de kant moet fietsen!), maar toch wel aardig van de mensen die de hekken hadden neergezet, zo gebeuren er tenminste geen ongelukken.

Gelukkig hoefden we niet ver te lopen, en al snel stonden we ergens in een donker gangetje te wachten. Uiteraard werd daar weer uitgebreid door papa en mama getreuzeld (altijd als er iemand achter een balie staat, gaan ze een praatje maken, en soms geven ze nog geld ook!) en mochten we door een grote deur. Achter die deur zat een soort van grot, en… ja, daar zaten dus kabouters! In allerlei hoekjes en kleine ruimtetjes zag je ze zitten! Nadat we echter een poosje hadden rondgedwaald, had ik het wel weer gezien en wou ik verder (die kabouters zeiden toch niet zoveel terug). Na een hoop trapjes op en trapjes af en hoekjes om, stonden we ineens voor een hele grote glijbaan! Papa ging even vooruit, om te zien of het veilig was, en daarna mocht ik. Jammergenoeg mocht ik dit keer niet weer langs de glijbaan omhoogklauteren, want ik had best nog een keer gewild…

Gelukkig zag ik al snel dat we nu weer buiten waren (wel fijn na die donkere grotten), en nog belangrijker, dat daar nog meer glijbanen waren. Nadat we poffertjes hadden gegeten en ik de nodige poedersuiker over de tafel heen had geblazen, kon ik alle glijbanen en klimrekken gaan verkennen. Nou ja, heel eventjes dan. Pa en moe moesten natuurlijk weer zo nodig “even verder kijken�, hoe hard ik ook protesteerde. Uiteindelijk heb ik me laten overhalen, op voorwaarde dat ik een ijsje zou krijgen. We hebben allerlei dieren gezien, zoals kikkers, vossen, wasberen en een hele grote uil, en er was ook een kasteel waar ik met papa in ben geweest. Maar op een bepaald moment waren we een wel heel donker gangetje ingelopen, en toen wilde ik toch wel weer graag naar buiten toe… Mama zei dat ze verderop nog iets had gezien, en dat klopte wel: de allergrootste zandbak die ik ooit heb gezien, in een schuur! In het midden stond een ENORM klimrek waar allerlei kinderen levensgevaarlijk aan het doen waren, maar ik had meer ook voor het speelgoed op de grond: schepjes, zandmolentjes, en een vrachtauto. Ik heb me daar een hele poos mee vermaakt, tot het tijd werd om dat ijsje eens te gaan halen.

Na het ijsje heb ik nog wel even bij een glijbaan gespeeld, maar ik begon eigenlijk best wel moe te worden. Gelukkig hadden mama en papa dat door, en gingen we richting uitgang. Toen we daar bijna doorheen waren, moesten ze zo nodig nog even een winkeltje in om rond te neuzen voor een kadootje voor oma. Ze hebben het een hele poos volgehouden ondanks mijn luidkeelse protesten, maar eindelijk snapten ze de hint en gingen we weer naar huis.

Vandaag ben ik met papa en mama naar de tandarts geweest. Ik mocht bij papa op schoot zitten, die in de stoel van de tandarts zat. Toen moest ik mijn mond open doen maar dat vond ik niet zo’n heel goed idee, dus deed ik wel een beetje wat ze vroegen maar hield ik wel mijn lippen over mijn tanden! Ha, stel je voor zeg wat die tandarts allemaal wel niet met mijn tanden wil gaan doen. Toen ging de tandarts maar in papa’s mond kijken en met allemaal apparaatjes in zijn mond. Zie je wel, anders had hij dat bij mij gedaan!

Later heb ik wel die vrouw in mijn mond laten kijken (mevrouwen zijn nou eenmaal zachter dan meneren, kijk maar naar mijn papa en mama). Ik had een mooi gebitje en geen gaatjes, helaas heb ik wel een dode voortand omdat ik daar waarschijnlijk een keer op gevallen ben (mama kon het zich niet zo goed herinneren ik val namenlijk nogal eens ). Het kon verder geen kwaad, hij wordt en blijft gewoon wat donkerder dan mijn andere tanden. Maar met het wisselen komt alles weer goed.

Ik heb ook nog een mooie tandenbortel met Elmo erop gekregen van de tandarts-meneer. En beneden mocht ik nog een kadootje uit de ton kiezen omdat ik zo’n grote jongen was.

Vanmorgen was Elin komen spelen. We hebben samen met de auto’s en de blokken gespeeld, ook hebben we achter elkaar aan gerend en tussen de tafel en de bank gehangen. Toen wou mama met ons kleuren; Elin zag dat ook wel zitten, maar ik had daar geen zin in. Wel heb ik nog geprobeerd om Elin zijn aandacht te trekken maar blijkbaar vond hij het kleuren toch leuker. Later zijn we nog boven wezen spelen, waar we rommel maakten en dan weer opruimden, en mama heeft ons nog voorgelezen. Toen werd Elin weer opgehaald door zijn mama, en gingen wij eten.

’s Middags vond ik tussen mijn blokken een blauw hekje (wat bij Scoop van Bob de Bouwer hoort), en dat vond ik meteen een mooie gelegenheid om papa en mama te laten merken dat mijn geheugen toch wel erg OK werkt. Ik heb ze dus laten weten dat ik nog wist dat ik dat hekje van Ivo had gekregen. Je had die gezichten moeten zien van ze, helemaal perplex dat ik dat nog wist, HAHAHA. Dat vond ik dus zo gaaf dat ik er nog een schepje bovenop deed en ze vertelde dat bij Ivo Jolanda hoort. Toen begonnen ze helemaal licht te geven, zo straalden ze van trots. De rest van de dag ben ik helemaal in de ban geweest van Ivo en riep dan ook steeds dat we naar Ivo gingen. Maar helaas belandde ik uiteindelijk gewoon in mijn eigen bed.