Die ouders van mij denken geloof ik dat ik overal maar in trap, want af en toe komen ze met de grootste nonsens aanzetten: vanochtend vroeg mama me of ik zin had om naar kabouterland te gaan. Ja hoor, alsof ik in kaboutertjes geloof… Maar ondanks dat ik “nee� zei, werd ik toch in de auto geladen en gingen we op weg. Na een hele tijd rijden waren we er zo’n beetje, maar de straat waar we moesten zijn was met hekken afgezet omdat er allemaal kinderen op straat aan het fietsen waren. Heel onverstandig van die kinderen (iedereen weet toch dat je netjes aan de kant moet fietsen!), maar toch wel aardig van de mensen die de hekken hadden neergezet, zo gebeuren er tenminste geen ongelukken.

Gelukkig hoefden we niet ver te lopen, en al snel stonden we ergens in een donker gangetje te wachten. Uiteraard werd daar weer uitgebreid door papa en mama getreuzeld (altijd als er iemand achter een balie staat, gaan ze een praatje maken, en soms geven ze nog geld ook!) en mochten we door een grote deur. Achter die deur zat een soort van grot, en… ja, daar zaten dus kabouters! In allerlei hoekjes en kleine ruimtetjes zag je ze zitten! Nadat we echter een poosje hadden rondgedwaald, had ik het wel weer gezien en wou ik verder (die kabouters zeiden toch niet zoveel terug). Na een hoop trapjes op en trapjes af en hoekjes om, stonden we ineens voor een hele grote glijbaan! Papa ging even vooruit, om te zien of het veilig was, en daarna mocht ik. Jammergenoeg mocht ik dit keer niet weer langs de glijbaan omhoogklauteren, want ik had best nog een keer gewild…

Gelukkig zag ik al snel dat we nu weer buiten waren (wel fijn na die donkere grotten), en nog belangrijker, dat daar nog meer glijbanen waren. Nadat we poffertjes hadden gegeten en ik de nodige poedersuiker over de tafel heen had geblazen, kon ik alle glijbanen en klimrekken gaan verkennen. Nou ja, heel eventjes dan. Pa en moe moesten natuurlijk weer zo nodig “even verder kijken�, hoe hard ik ook protesteerde. Uiteindelijk heb ik me laten overhalen, op voorwaarde dat ik een ijsje zou krijgen. We hebben allerlei dieren gezien, zoals kikkers, vossen, wasberen en een hele grote uil, en er was ook een kasteel waar ik met papa in ben geweest. Maar op een bepaald moment waren we een wel heel donker gangetje ingelopen, en toen wilde ik toch wel weer graag naar buiten toe… Mama zei dat ze verderop nog iets had gezien, en dat klopte wel: de allergrootste zandbak die ik ooit heb gezien, in een schuur! In het midden stond een ENORM klimrek waar allerlei kinderen levensgevaarlijk aan het doen waren, maar ik had meer ook voor het speelgoed op de grond: schepjes, zandmolentjes, en een vrachtauto. Ik heb me daar een hele poos mee vermaakt, tot het tijd werd om dat ijsje eens te gaan halen.

Na het ijsje heb ik nog wel even bij een glijbaan gespeeld, maar ik begon eigenlijk best wel moe te worden. Gelukkig hadden mama en papa dat door, en gingen we richting uitgang. Toen we daar bijna doorheen waren, moesten ze zo nodig nog even een winkeltje in om rond te neuzen voor een kadootje voor oma. Ze hebben het een hele poos volgehouden ondanks mijn luidkeelse protesten, maar eindelijk snapten ze de hint en gingen we weer naar huis.