Hoi Samuel,

Op 2e Pinksterdag kwam jij met je papa en mama mij en mijn mama ophalen met de auto en mochten we met jullie mee naar het familiepark Nienoord te Leek. In Leek aangekomen was het er heel druk en liepen er overal mensen en stonden er auto’s aan de kant van de weg. Toen we later aan een agent vroegen hoe we bij het park konden komen vertelde hij ons dat dat niet mogelijk was. Gelukkig is jou papa lekker eigenwijs en probeerde hij toch bij het park te komen en dat is uiteindelijk nog gelukt ook! Het was wel een stukje lopen nog maar jou papa had ons zo dicht mogelijk bij het park afgezet waar wij vast een broodje gingen eten en wachten tot je papa terug kwam van de auto parkeren.

In het park gingen we met de Genzelbahn, dat is een echte stoomtrein maar dan op een schaal van 1:7. Na de rit met deze trein keken we onze ogen uit van alle klimtoestellen en glijbanen. Uiteraard moesten en wouden we overal in en op.
Later waren de grote mensen opeens een beetje in rep en roer want het bleek dat jullie tas spontaan verdwenen was. Na een kleine zoektocht vond jou papa jullie tas terug aan een buggy bungelend waar de tas zich helemaal niet thuisvoelde, de tas was ook erg blij dat hij terug gevonden was door zijn baasje. De tas mankeerde niets en was nog helemaal compleet en bleef vervolgens dicht bij jou papa in de buurt.

Tegen half vijf gingen we weer richting huis, maar moesten we eerst nog die lange weg naar de auto terug af lopen en dat terwijl we al best moe waren van al dat gespeel. Ik luisterde toen ook niet zo goed meer naar mijn mama en ging wat aan de slenter gevolg dat ik gedragen werd (slim hè). Later gingen onze mama’s nog met ons rennen zodat we ook weer een beetje warm werden want ik kreeg het ondertussen wel wat koud en zo kwamen we ook weer sneller bij de auto. In de auto ben je in slaap gevallen, ik probeerde je nog weer wakker te gillen maar dat mocht ik niet van onze mama’s.

Lieve papa en mama van Samuel, ik en mijn mama hebben een hele leuke dag gehad en op deze manier willen we jullie graag bedanken.

Dikke kus en knuffel,
Michael en mijn mama Debby

Vandaag ben ik met papa en mama naar het ziekenhuis geweest, want daar werkt de oogdokter. Deze mevrouw de oogdokter ging in mijn ogen kijken met een lampje en ik kreeg ook allemaal verschillende malle brillen op. Een halve dichte en open bril en een bril met één rood en één groen glas en nog een hele bolle bril. En dan gingen we steeds plaatjes kijken en moest ik zeggen wat ik zag. Op het laatst ging de oogdokter heel ver weg staan en moest ik zeggen welk plaatje ze aanwees, nou kon ik die plaatjes wel van het peuterburo maar de dokter wees wel een klein plaatje aan en stond ook wel ver weg en dan kon ik ook nog maar met één oog kijken vanwege die malle bril, dus kon ik het niet zo goed zien. Ik ben toen maar van de stoel afgegaan en zei dat ik dan maar even dichterbij moest kijken.

Later kreeg ik nog druppeltjes in mijn ogen dat prikte en vond ik helemaal niet leuk. Door die druppeltjes gingen mijn ogen even rusten en kon ik niet goed zien maar daar trek ik mij niets van aan hoor ik bleef gewoon net als anders rennen en klimmen en zeurde er verder niet over dat ik slecht zag. Maar op die manier kon ik niet de dokter om de tuin lijden, de dokter ging gewoon met grote aparaten naar mijn ogen kijken en toen zei dat apparaat dat ik toch wel een bril nodig had ik had namelijk +6 en +5. Na nog een berekening erover kreeg ik een recept voor een bril voor +5,25 en +4 en ook nog oogstickers om mijn linkeroog mee af te plakken, zodat dat oog niet meer kan kijken. Dan moet mijn andere oog meer zijn best doen, zodat die ook beter gaat kijken.

Vandaag had ik niet z’n zin om tijd te maken om ook een beetje te gaan drinken.

Mama werd dat een beetje zat en zei toen:“en nu drink je je drinken op, of moet ik het erin gieten?”.
Michael:“Toe maar!”

Jaha, daar had ik haar mooi te pakken, hè. Alleen, het volgende moment lag ik op tafel met een trechter in mijn mond en werd mijn yoki door papa in mijn keel gegoten. Dát was leuk, ik denk dat ik nu alleen nog maar met een trechter wil drinken, ha ha.

Toen ik vanmorgen wakker werd lag er buiten héél veel sneeuw. Voor ik naar de speelzaal ging mocht ik nog even in de sneeuw stampen met papa.

Papa dacht wel even te kunnen fietsen in deze sneeuw, nou niet dus, hij kon de fiets met mij erop door de sneeuw ploeteren. Op de speelzaal aangekomen waren er niet zo veel kindjes.
Papa en mama zijn samen lopend mij weer op komen halen.

Toen we net thuis waren kwam de overbuurman een slee brengen en mama en papa beloofde mij om na het broodje te gaan sleeën. En dat hebben we dan ook gedaan. We hebben lekker door de wijk over het grootte fietspad en op het grote veld gesleed.

Papa: “ik wil een zoen en knuffel.’’
Michael: “en ík wil een zak met geld!�

Mama: “mama houdt heel veel van je.”
Michael: “ja, wel zóvéél (armen wijdgesprijd).”
Mama: “ja, en nog véél meer!”
Michael: “dat kan niet, ik heb niet zulke grote armen, jochie!”